News

Dimitri: Mijn Prothese en Ik

Mon 11 Sep

Nederlandse house pionier Dimitri opent zaterdag 16 september een nieuw seizoen van open to Close: de clubavond die totaal in het teken staat van de veelzijdigheid van één artiest. Voor Maggs Magazine schreef hij een intrigerende column over hoe het leven is met prothese. Wij kregen een beetje kippenvel.

MIJN PROTHESE EN IK

Toen ik na het verlies van mijn onderbeen een prothese moest uitzoeken, hoefde ik niet lang na te denken: liever duidelijk onecht en mooi dan zo’n oerlelijk roze geval dat het stempel van net-echt meekrijgt. Het werd een titanium pijp waarmee ik voor de dag kan komen. Maar hoe cool het ook staat, het hangt van mijn mood af of ik op een warme dag zin heb om in een korte broek te lopen. Ik heb niet altijd zin in het bekijks en daar is dan geen ontkomen aan. Logisch: zelfs ik kijk op als ik iemand met een prothese zie lopen.

Mensen die ik niet zo goed ken, voelen zich soms ongemakkelijk over mijn prothese. Ze denken dat ze me kwetsen als een leuke woordspeling hun mond uitrolt, zoals op mijn teentjes getrapt, mijn beste beentje voorzetten, met het verkeerde been uit bed gestapt… Ik heb ze allemaal voorbij horen komen en het maakt mij niet uit. De leukste in de serie was het ‘benenfiet’ feest dat in club Trouw werd georganiseerd vlak na het verlies van mijn been.  Ook hoeft niemand te schrikken als hij tegen mijn prothese stoot: het doet letterlijk en figuurlijk geen pijn. Ik sta er niet eens meer bij stil dat ik een stalen onderbeen heb, terwijl dat soms best handig is. Bijvoorbeeld in een lange rij voor de securitycheck waar ik opeens bedenk: verrek, ik kan gewoon vooraan gaan staan!

Zo’n been is ook een hele uitdaging. Zo bleef ik bij mijn eerste surftocht steken in een dikke laag modder waar mijn been zich in vastgezogen had. Maar erger was het avontuur met mijn nieuwe gaspedaal. Ik heb een aangepaste auto waarbij het gaspedaal links van de rem zit. Je kunt je voorstellen dat het even wennen is om met je linkervoet gedoseerd gas te geven. Ik heb dan ook eerst rijlessen moet nemen voordat ik ermee de weg op mocht. 

Nadat ik cum laude was geslaagd, schafte ik direct een Volkswagen Polo aan en reed er de allereerste dag mee naar mijn prothesemaker in Haarlem. Dat was best spannend. Omdat ik vroeg was, besloot ik een broodje te gaan eten bij een tentje daar in de buurt. Het was een smal, druk straatje waar voor de deur nog één plekje vrij was. Ik zette mijn bolide in z’n achteruit en gaf voorzichtig gas. Maar die auto had zo’n pit dat ik met een rotvaart naar achter schoot. Van schrik verstijfde mijn been waardoor ik vol gas bleef geven. Ho ho, riep iemand nog, maar dat hielp niet. Met gierende banden schoot ik op een wonderbaarlijke manier tussen de auto’s door, schampte een boom, en eindigde met volle vaart dwars door het struikgewas tegen de glazen pui van de broodjeszaak. Paniek alom! Van alle kanten kwamen mensen direct aangesneld om dit spektakel op film vast te leggen. 

Al eens eerder had iemand me dronkenschap toegedicht toen ik wat wankel na een avond draaien naar huis liep, maar dat kon me niet schelen. Dit wel: ik geneerde me dood! Met schaamrood op de kaken liet ik mijn stalen poot zien om zo snel mogelijk een eind te maken aan de gedachte dat ik stomdronken of, erger nog, voor de slechtste chauffeur van Nederland zou worden aangezien. Want eerlijk is eerlijk: dan ben ik nog liever zielig!


19.09 | OPEN TO CLOSE - DIMITRI


< RADIIION PHOTO CONTEST ADE interview 01 | Aubrey >